Trúverðugleikinn að veði

by flokksgaedingar

Guðfríður Lilja Grétarsdóttir, þingflokksformaður Vinstrihreyfingarinnar – græns framboðs (hverjum datt í huga að gefa stjórnmálaflokki slíkt nafn?) ritar pistil á Smuguna (sem er einhverskonar andsvar VG við Morgunblaðinu, en þó öllu vitrænni miðill oft á tíðum) í gær. Pistillinn fjallar um nýjustu tíðindin í Sorgarsögu Hitaveitu Suðurnesja eftir Árnana Sigfússon og Mathiesen.

Því miður fellur þingflokksformaðurinn í sömu gryfju og svo margir hafa gert í umræðu um þessi mál – að sýna ónákvæmni málflutningi. Í pistlinum segir hún orðrétt:

Í öðru lagi kom fram Í fréttum í gær að Magma Energy hefði gengið frá samningi á kaupum á 38 prósenta hlut Geysis Green Energy í HS Orku og ætti nú að fullu ríflega 84 prósenta hlut í HS Orku.

Lögum samkvæmt þarf heimild stjórnvalda til að ganga frá samningum af þessu tagi. Sú heimild er ekki fyrir hendi. Þvert á móti þá hefur því verið lýst yfir að vinda eigi ofan af ferlinu og nefndinni sem sett var á laggirnar var falið að vega og meta leiðirnar til þess.

Sú staðreynd að Magma skuli þvert á yfirlýsingar ríkisstjórnarinnar og þess ferlis sem hún hefur sett af stað ganga frá viðskiptunum er ótrúlega óforskammað og sýnir að forsvarsmenn fyrirtækisins bera hvorki virðingu fyrir ríkisstjórninni né almenningi.

Það er hins vegar, öfugt við það sem þingflokksformaðurinn heldur fram, ekkert ákvæði í lögum um erlenda fjárfestingur sem stjórnvöld geta beitt til að koma í veg fyrir að viðskiptin fari fram. Lögin kveða á um að eigi þau sér stað beri fyrirtækinu að tilkynna þau og þurfa þá stjórnvöld að taka afstöðu til þeirra og eftir atvikum heimila þau eða synja. Komist stjórnvöld að þeirri niðurstöðu að viðskiptin séu ólögleg ber kaupanda að selja hlutinn í samræmi við 5. grein laganna. Magma er því einfaldlega að taka mikla áhættu til þess að sýna stjórnvöldum fingurinn, en þau hafa engan lagagrunvöll til að koma í veg fyrir slíkar merkjasendingar.

Sú staðreynd að viðskiptin hafi átt sér er því ekki til þess fallin að draga úr trúverðugleika ríkisstjórnarinnar í málinu og þess ferlis sem hún hefur sett af stað líkt virðist vera markmið þingflokksformannsins að sýna fram á. Hins vegar dregur pistillinn verulega úr trúverðugleika þingflokksformannsins sem stjórnmálamanns í ljósi þeirra digru yfirlýsinga sem hún hefur látið falla í málinu. Stjórnmálamenn sem leggja líf ríkisstjórna að veði í ákveðnum málum verða að geta sýnt fram á yfirburðarþekkingu sína á þeim málum.